1. Inleiding
Kanker treft nog elk jaar verscheidene slachtoffers. En niet iedereen overleeft deze ziekte. Er is ook nog steeds veel onderzoek nodig om deze ziekte beter te kunnen bestrijden. In dit dossier willen we 'Kom op tegen kanker' ondersteunen.
We doen dat niet met theorieën, maar met het aangrijpende verhaal van Sander. Op 6 september 2005 overleed hij aan leukemie. Hij was amper 18 jaar. Sander zag zijn ziekte als een gevecht: nu eens was er hoop op zege, dan weer overheersten twijfel en onmacht. Hij beleefde momenten van intens geluk en ging door dagen van helse kwellingen, maar de wil om de strijd te winnen, om te leven, is gebleven tot de laatste dagen. Dat heeft hij verwoord in zijn poëziebundel 'Shadow walkers - schaduwlopers'.
terug naar boven
2. Interview met de mama van Sander
Jongerenbeweging KAJ had een gesprek met Hil, de
mama van Sander.
Kan je ons een beetje meer vertellen
over Sander?
Sander was een zachte, lieve jongen met een enorm gevoel voor sociale rechtvaardigheid.
Hij was een jongen met
een politiek ideaal: een wereld zonder
oorlog of atoomwapens, een samenleving
die opkomt voor sociaal-zwakkeren.
Daarom nam hij ook verschillende keren
deel aan de acties in Kleine Brogel - de
eerste keer was hij pas 13 - en tegen de
oorlog in Irak.
Sander hield van mooie eenvoudige
dingen, zoals een schitterende zonsondergang.
Hij was dol op dieren en had
geen nood aan materiële zaken, geen
behoefte aan de nieuwste snufjes. Hij
kon het leven naar waarde schatten, zelfs
al voor hij ziek werd.
Hij hield ook van uitdagingen - zo zette
hij als 7-jarige een ‘club voor de arme
mensen’ op, waarvoor hij tot zijn twaalfde
lidkaarten ging innen en maandelijkse
bijdragen. Het geld gaf hij aan Poverello
in Brussel en aan de Bijstandskerk. Een
schat van een jongen dus ...
 Hoe ging Sander om met zijn ziekte?
Voor hem was zijn ziekte een gevecht
dat hij moest winnen. Hij was er ook zeker
van dat hij zou genezen. Sander was
namelijk een vechter, een doorbijter. Hij
liet zich nooit gaan, vond ook niet dat
op geven tot de mogelijkheden behoorde.
Hij doorstond de vreselijkste pijnen
zonder een kik te geven. Ik zag veel andere
jonge mensen die af en toe een dag
bij Sander op de kamer lagen tijdens
heel korte opnames. Die schreeuwden
het vaak uit van de pijn en terecht. Maar
Sander verbeet alles, sprak er nadien wel
over hoe vreselijk het was geweest.
Toen
hij hervallen was, nam de onzekerheid toe, vooral toen we
merkten hoe sterk
de leukemie was. De
diverse pijnlijke en
uitputtende behandelingen
leverden
vanaf maart niets
meer op. De leukemie was niet
weg te krijgen. Toen ging zijn vertrouwen
aan het wankelen ... Pas in juli vertelde
hij me dat hij er helemaal niet zeker van
was, of hij het zou halen. Bij ons laatste
vertrek naar het ziekenhuis sprak zijn
oma hem moed in: ‘Sander, jij bent onze
Iron Man!’ Daarop antwoordde Sander:
‘Oma, ijzer breekt ook ...’ Zo’n twee weken
later zou blijken hoe profetisch zijn
woorden wel waren ...
Hoe heb jij die periode beleefd?
Een nachtmerrie, die eigenlijk al in december
2004 begon, maar waarvan
we onmogelijk konden vermoeden hoe
ernstig Sanders ‘moeheid’ zou blijken.
Vanaf dan werd het een uitputtingsslag
om te weten te komen wat er eigenlijk
scheelde. Ik wilde mijn zo jonge zoon
- hij werd in het ziekenhuis 17 - zoveel
mogelijk steunen. Daarom bleef ik de
eerste 10 dagen dag en nacht bij hem
overnachten. Nadien reed ik ‘s avonds
rond 10 uur naar huis en stond ik rond 8
uur ‘s morgens terug in zijn kamer, in de
hoop hem te kunnen aansporen tot wat
eten. Ik haalde alles uit het ziekenhuiswinkeltje
waarvan ik maar kon vermoeden
dat hij er trek in had. En ik voelde
me ellendig als hij zich weer misselijk
voelde van de chemo.
De zware radiotherapie maakte ik ook
mee. Het beeld van Sander met een
masker op zodat zijn hoofd niet kon bewegen
tijdens de radiotherapie was voor
mij gewoonweg te veel, het is een beeld
dat ik nooit kwijtraak. Sander had namelijk
last van claustrofobie, iets ergers is
dan niet mogelijk ...
Ook de vreselijke beenmergpuncties
en ruggemergpuncties blijven op mijn
netvlies geëtst. Daarover heeft hij het
wondermooie gedicht ‘Puncture pain’
geschreven, één van mijn lievelingsgedichten.
Ik was blij, dat Sander via een gedicht zijn angst voor die puncties kon
ventileren.
Puncture pain
If blood will flow when flesh and steel are one, drying in the colour of the evening
sun, tomorrow’s rain will wash the stain
away, but something in our minds will
always stay.
Heeft Sander altijd al gedichten geschreven?
Sander begon met gedichten te schrijven
toen hij net 15 was. Dat gebeurde
onmiddellijk in het Engels, zijn absolute
lievelingstaal. Zijn eerste gedicht vond
ik toevallig. Het was een Engels gedicht
dat naast de computer lag toen hij in het
3de jaar van de humaniora zat. Hij vroeg
me wat ik ervan vond. Ik vertelde hem
eerlijk dat ik het erg goed vond en vroeg
waar hij het vandaan had. Toen vertelde
hij me dat hij het had geschreven en dat
er al verschillende van zijn gedichten
op het internet stonden. Natuurlijk heb
ik hem uitbundig geprezen en aangespoord
verder te schrijven. Daar was hij
natuurlijk bijzonder gelukkig mee ... Hij
was een natuurtalent en was zeker blijven
schrijven.
Wat wil je onze Kajotters en Kajotsters
nog meegeven?
Draag zorg voor jezelf. Je gezondheid
is het kostbaarste wat je hebt. Sander
rookte noch dronk, at gezond en sportte
veel. Hij heeft geen kansen gekregen.
Maar voor een groot deel bepaal je zelf
hoe gezond je bent. Rook dus niet, drink
met mate, hou je weg van drugs. Wees
voorzichtig in het verkeer: breng jezelf
en anderen niet in gevaar. En aanvaard
jezelf zoals je bent. Probeer te zijn wie je
bent en zet je in naar je mogelijkheden.
Zelfs toen Sander zwaar ziek was, was
hij er nog voor zijn klasgenoten en luisterde
hij naar hun problemen. Ook dan
nog hielp hij wie hij kon. Een vriend in je
leven betekent zo veel ... en solidariteit
maakt de wereld mooier!
terug naar boven
3. Het project Shadow walkers voor Kom op tegen kanker
 Shadow walkers
Today i am lucky,
For once my life was broken.
Yes, I have seen death, I can still
feel its persence, it’s what hunts
us, our invisible shadow.
Tomorrow I’ll be lucky, some
won’t ... No, some didn’t make it,
some won’t make it.
I can still see them, they who
once were, they who are free,
called by us shadow walkers
Today I am Lucky,
If there is such a thing......
Sander zag zijn ziekte als een gevecht:
nu eens was er hoop op zege,
soms overheersten twijfel en onmacht.
Hij beleefde momenten van
intens geluk en ging door dagen van
helse kwellingen. Maar de wil om de
strijd te winnen, om te leven is gebleven
tot de laatste dagen. De dag
voor hij stierf, zei hij nog: ‘Maar ik wil
leven, moeke!’
Dat alles heeft hij verwoord in zijn
poëziebundel ‘Shadow walkers
– Schaduwlopers’. Het boek wordt
voor 12 euro te koop aangeboden
ten voordele van Kom op tegen Kanker.
De bedoeling is een project op te
starten om jongvolwassenen en tieners
met kanker psychologisch te
begeleiden. Die begeleiding is er
momenteel op maat van jonge kinderen
(denk maar aan de cliniclows en
dergelijke) en op maat van volwassenen
en oudere mensen. Jongeren
met kanker vallen daar wat tussenuit
en daar kan met dit project iets aan
gedaan worden.
De verwerking is een zware dobber
die jongelui niet alleen aankunnen. Je
bent dan vrij van behandeling, maar
op dat ogenblik duiken de vragen
over je toekomst meer dan ooit op.
Hoe zit het met de zogenaamde ‘bijwerkingen’?
En wat als je plots helemaal
niet meer kan doen wat je altijd
van plan was? En ben je eigenlijk
wel echt genezen? Hoe kom je die
eindeloze jaren door tot je ‘genezen’
verklaard bent? En hoe ga je om met
de eeuwige angst dat je misschien
toch hervalt?
Op dit ogenblik zijn er zowat 1.600
bundels verkocht. Dat betekent dat
we al meer dan 15.000 euro kunnen
schenken aan het project. Er zit inmiddels
ook echt schot in de zaak.
Binnenkort
worden pilootprojecten opgestart
in de universitaire ziekenhuizen
van Leuven en Gent en krijgen jonge
kankerpatiënten eindelijk ook hulp
in hun verwarrende situatie ...
 Immortality
What will come we cannot see,
but some things are meant to be.
About us I can tell you, my love,
together we stand strong,
both on earth and above.
Now, my girl, just close your
eyes,
let me kiss your lips
where immortality lies.
Take my hand and stop thinking
of tomorrow,
cause tomorrow is today
and today is forever.
KAJ steunt het project van Sander (en Jongerenplaneet wil zich daarbij graag aansluiten), vandaar onze
oproep: wil jij een exemplaar van
Shadow walkers bestellen, of (met
je afdeling, vriendengroep, buurt ...) een actie op touw zetten
om het boekje te verkopen of geld in
te zamelen? Laat het weten!
Voor meer info, reacties en bestellingen
kan je terecht op:
leen.pauwels[at]kaj.be.
terug naar boven
4. Extra - Paskes Record
 Ook anderen doen acties voor het goede doel, waarbij de opbrengsten naar Kom Op Tegen Kanker gaan!
Voor het 2e jaar op rij doet Pascal Lavigne, alias DJ Paske, een gooi naar het wereldrecord "Langste DJ Set".
In 2007 is hij namelijk gestrand na 78u 20m en enkele seconden. Het offiiële record staat momenteel nog steeds op naam van een Mexicaan, hij verhoogde het record tot maar liefts 88 uur.
Vanaf 30 april 2008 zal het dan ook zweten worden voor deze Mexicaan. Paske wil, in samenwerking met de organisatie van de Finding Chemo Party's het record op 100 uren zetten.
Hij begint eraan op 30 april 2008 om 10u stipt in OC Lutselus te Diepenbeek, België. Vanaf dan is het dag in dag uit feest! Met de organisatie van een tombola, een afterwork party, een brunch, ... Je kan het zo gek niet bedenken of je kan het beleven tijdens onze fuif-4daagse!
Details en een gedetailleerd programma kun je bekijken op www.paskesrecord.be!
Jongerenplaneet reportage van Paske zijn recordpoging in 2007: klik hier!
terug naar boven
|
